دل پاک

فروردین, ۱۳۹۹ بدون نظر اندیشه, پرسش و پاسخ

اینقدر نماز و روزه و دستورات دینی لازم نیست، اینقدر لازم نیست انسان خودش را به زحمت بیندازد، مهم دل است، دل که پاك باشد بقیه اش حل می شود.

در پاسخ به این سخنان توجه شما را به نكاتی توجه جلب می کنیم:
۱- اين ادعا سخنی زيبا اما بی محتوا برای فرار از مسئوليت پذيری و عمل به تكاليف و وظايف الهی و انسانی است.
۲- اگر دل انسان واقعا پاك باشد، بايد به دنبال خواست و فرمان پاكترين دلدار يعنی حضرت حق تعالی باشد و دل پاك تسليم خدای پاك و مطيع دستور و حكم او است.
۳- دلی كه يله و رها و تابع هوا و هوس و ميل خود باشد و بند بندگی خدا را رها كند و تكليف و وظيفه ای حس نكند نمی تواند پاك و مطهر باشد.
۴- معصومين -عليهم السلام- كه ما را به عمل صالح و انجام تكاليف الهی سفارش و توصيه كرده اند به اعتراف دوست و دشمن پاكترين دل را داشته اند ولی در عين حال خود پيش از همه و بيش از همه به اين دستورات عمل كرده و صالح ترين عمل را داشته اند.
۵- ادعای داشتن دل پاك مانند هر ادعای ديگر نيازمند علامت و نشانه است و بهترين نشانه‌ی دل پاك، انجام عمل صالح و پاك است؛ زيرا از كوزه همان برون تراود كه در او است. مگر می شود كسی دلش پاك باشد، ولی اعمالش ناپاك يا بالعكس؟ معمولا اعمال ظاهری انسان با باطن او هماهنگ است و ظاهر هر كسی نشانه باطن او است، مگر اينكه عمدا بخواهد ظاهر سازی كند.
۶- منظور از دل پاك، نيت خدايی است؛ دلش پاك است يعني نيتش رضايت خدا است؛ در اين صورت بايد عملش هم مورد رضايت خدا باشد. به عبارت ديگر نمی شود كسی با عمل ناصحيح نيت صحيح كند. عملی صحيح و مقبول و موثر است كه هم ظاهرش صحيح و مورد رضايت الهی باشد هم نيتش خوب و برای رضايت خدا باشد؛ به تعبير علمی هم حُسن فعلی داشته باشد هم حٌسن فاعلی و در صورتی كه يا نيتش خوب نباشد يا خود عمل خوب نباشد، اين عمل خوب و صالح و مورد رضايت خدا تلقی نمی شود و در شخصيت انسان هم بازتاب و تاثير مثبت ندارد.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *