اسلام، پول

فروردین, ۱۳۹۹ بدون نظر اندیشه, پرسش و پاسخ

اسلام دین پول است، ﺍﮐﺜﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ ﻗﺎﺑﻞ ﺧﺮﯾﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ. مثلا می گویند ﯾﺎ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﯿﺎﻭﺭ ﯾﺎ ﺟﺰﯾﻪ ‏(ﻏﺮﺍﻣﺖ‏) ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻗﺼﺎﺹ ﺷﻮ ﯾﺎ ﺩﯾﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻦ ﯾﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﯿﺮ ﯾﺎ ﮐﻔﺎﺭﻩ ﺑﺪﻩ، یا نماز بخوان یا ورثه پولش را می دهند و مسئله حل می‌شود یا …
پس معلوم است خدا و عبادت مهم نیست مهم پول است که عده ای بخاطر آن احکامی را ازخود اختراع کرده اند و به نام اسلام از مردم عوام اخاذی می کنند و جوری وانمود می کنند که اگر پول ندهی جهنمی می شوی.

قبل از پاسخ سوالی از پرسشگر می پرسم، چه کسی می‌تواند احکام اسلام را بفروشد؟! چه کسی می‌تواند احکام اسلام را بخرد؟! آیا شما خریدار و فروشنده ای سراغ دارید؟

حال پاسخ این است که:
اولا: سوال کننده در اثر آشنا نبودن با دین مبین اسلام به خیال خود اشکال وارد کرده است اما در واقع به جهل خود تصریح کرده است.
دوما: در دین اسلام در برخی از (احکام) موارد مالی وجود دارد (که آن هم برای راحتی انسان است) و نه در همه‌ی موارد پس نمی شود گفت همه‌ی اسلام پول است و نمی توان گفت احکام اسلام قابل خرید و فروش است. گذشته از این، اصل در اسلام اعتقادات است که قابل خرید و فروش و حتی اکراه و اجبار نیز نمی‌باشد.
پس شخصی که اعتقادی به توحید و معاد و اسلام ندارد، هیچ فرقی نمی‌کند که روزه بگیرد یا کفاره بدهد، در هر دو حال کارش باطل است.
سوما: همانطور که عرض شد این نوع سخنان از بی اطلاعی وجهل نسبت به دستورات اسلام سرچشمه می گیرد و اگر این افراد فقط و فقط اندکی از اسلام و دستورات و فرامین آن مطلع بودند چنین اشکال خنده داری را مطرح نمی کردند.
لذا برای روشن شدن مطلب ناچارم قدری از احکام اسلام را برایتان بگویم.

الف- اگر کسی بر اثر طغیان نماز را ترک نموده باشد، قضای آن بر پسرش واجب نمی‌باشد.
ب- اگر کسی اهل طغیان نباشد، ولی نماز قضا داشته باشد، ادای آن بر پسرش واجب می‌شود؛ پس با پول دادن، نماز ادا نمی‌شود، بلکه باید قضای آن به جای آورده شود.
ج- اگر کسی نتواند نماز قضای پدر را خودش ادا کند، می‌تواند این کار را به دیگری بسپارد و الزامی به پول نیست ولی اگر دیگری بابت زمانی که گذاشته، اجر و مزدی بخواهد، جایز است، اما باز هم نماز قضایی که او می‌خواند، جایگزین نماز پدر شده است، نه پول.
د- اگر کسی یک میلیون تومان نیز برای دو رکعت نماز قضا شده بدهد، از نظر دین اسلام فایده ندارد؛ تا آن نماز اقامه و ادا نشود، پول جایگزین آن نمی‌گردد.
ﮪ- قضای روزه‌ی کسی که بر اثر طغیان روزه گرفتن را ترک کرده بود، بر فرزندش واجب نیست.
و- کفاره‌ی روزه‌خواری عمدی، برای هر روز، معادل شصت روز کفاره می‌باشد. البته مجبور نیست که الزاماً کفاره دهد، بلکه می‌تواند روزه‌های قضایش را بگیرد.
ز- برای کسی که عمداً روزه‌خواری نمی‌کند، بلکه به هر دلیل مشروعی از این توفیق بازمانده است، عبادت جایگزین گذاشته‌اند، مثل سیر کردن گرسنه در راه رضای خدا؛ پس پول جایگزین روزه نشده است بلکه عبادتی، جایگزین عبادت دیگری شده است.
ح- دراحکام اسلام به صراحت قید شده که اگرشخصی نمی‌تواند روزه بگیرد و یا نمی‌تواند کفاره بدهد، استغفار کند. پس همانطور که واضح است کسی به خاطر پول نداشتن به جهنم نمی‌رود.
ط- جزیه فقط از غیر مسلمانی که در حکومت اسلامی، تحت حمایت است اخذ می‌شود؛ چرا که اهل ذمه، بسیاری از زکات‌ها را نمی‌پردازند، بسیاری از شئون را رعایت نمی‌کنند، اما در عین حال از فضای امن ایجاد شده در سایه ایمان و اسلام مردم بهره می‌برد پس او اگر پولی می دهد، بخاطر بهره مندی از امکانات حکومت اسلام است (که البته آن جزیه نیز اگر حاکم تشخیص دهد و لازم بیاید چه بسیار اتفاق افتاده و می‌افتد که حکومت از بیت المال برای اهل ذمه هزینه کند.)
در هر حال به هیچ وجه جزیه (پول)، جای اعتقاد، اسلام، ایمان، تقوا و … را نمی‌گیرد، بلکه فقط بخشی از خسارات وارده بر جامعه اسلامی را جبران می‌نماید و یا بخشی از دیون و هزینه‌های اضافی تحمیل شده بر جامعه اسلامی را جبران می‌نماید و …
ی- قصاص و دیه، برای قاتل است و اصل این است که قاتل قصاص شود اما دیه رحمتی است تا او قصاص نگردد و به خانواده‌ی دیگری نیز آسیب نرسد. خب اینکه خیلی خوب است و البته باید توجه شود که قصاص نیز همیشه و همه جا نیست.

نتیجه:
۱- در دین مبین اسلام، نه اعتقادات قابل خرید و فروش هستند و نه احکام الهی قابل خرید و فروش هستند و نه بهشت و جهنم (مانند برخی از ادیان) قابل فروش می‌باشند و به هیچ وجه، پول جایگزین اعتقاد و ایمان نگردیده است که گفته شود یا ایمان بیاور و یا پولش را بده منتهی در برخی از احکام، مابه‌ ازایی (نه جایگزین) به صورت جریمه تعیین شده است که در تمامی قوانین دنیا وجود دارد.
احکام اسلام را چه اجرا بکنند و یا نکنند، سرجایش هست؛ اگر احکام اسلام قابل خرید و فروش بود، کفار چهارده قرن به خود زحمت مسلمان کُشی نمی‌دادند، بلکه یکجا احکام را می‌خریدند و لحظه‌ای درنگ نمی‌کردند و در عین انکار و عناد، احکام را می‌خریدند تا خیالشان نیز راحت باشد.
۲- اگرشخصی میلیاردها دلار هم داشته باشد، اما اعتقاد نداشته باشد و خود را ملزم به احکام الهی نبیند، حتماً معذب می‌گردد و اگر کسی راه دشمنی و لجاج در پیش بگیرد، حتی اگر صدها میلیارد دلار نیز بدهد، جبران خیانتش نمی‌شود. اسلام نمی گوید پول بده و بهشت را بخر اما استغفار و توبه، پاک کننده و جبران کننده است.
و در آخر این نکته را تذکر می دهم کسانی که این نوع سخنان را بیان می کنند افرادی هستند که در تبلیغ علیه اسلام با هیچ موضوعی کاری ندارند، بلکه با عناد، لجاج، حرص و کینه‌ی تمام، علیه اسلام شمشیر کشیده‌اند، هدفی به جز ایجاد شبهه در ذهن مردم ندارند و البته ابزاری نیز به غیر از سخن بیهوده ندارند، لذا تمام انرژی و فعالیتشان را صرف شایع و رواج ساختن حرف بی اساس می‌کنند، البته چنان که بیان شد، بدون علم.
«وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیُضِلَّ عَن سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیْرِ عِلْمٍ وَیَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُولَئِکَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِینٌ » (لقمان، ۶)
ترجمه: بعضى از مردم گفتار بازیچه (سخن بیهوده، حرف مفت) را می‌خرند، تا بدون علم مردم را از راه خدا گمراه کنند و راه خدا را مسخره گیرند، آنان عذابى خفت‌‏آور دارند.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *