سوی نینوا رهسپاریم (۷)

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر حدیث

دعای امام صادق علیه‌السلام برای عزاداران و زائرین سیدالشهدا علیه‌السلام

معاوية بن وهب گويد: «بر امام صادق علیه السلام درحالی که مشغول نماز بود وارد شدم؛ پس نشستم تا نمازش را بجا آورد و شنيدم كه در نمازش با پروردگار نجواكنان می‌فرمود:
اى آنكه ما را به ارجمندى ويژه داشتى، به ما وعده شفاعت دادى، پيام رسالت را بر عهده ما نهادى، ما را ميراث‌‏داران پيامبران قرار دادى، پيامبرى امّت‏هاى پيشين را با ما به پايان بردى، ما را براى جانشينى و وصايت پيامبر ويژه داشتى، دانش پيشين و دانش باقيمانده و پسين را به ما ارزانى فرمودى، دل‌‏هاى مردمان را شيفته ما ساختى؛ من و برادرانم و زائرین مزار امام حسين علیه‌السلام را ببخش؛ آنان كه به سبب اشتياق در نيكى به ما و اميد به پاداش‏‌هايى كه در دوستى و پيوند با ما نزد توست و براى شادمان نمودن پيامبر تو و پذيرفتن فرمان ما و خشمگين ساختن دشمنان ما، دارايى خويش را انفاق نموده و به سوى ما رهسپار شده‌‏اند و از اين انفاق‌گرى و راهسپارى، خشنودى تو را مى‌‏جويند.

پس آنان را از جانب ما خرسندانه پاداش ده؛ شب و روز، ايشان را حفظ نما و در نبودشان ميان خانواده و فرزندان آنان به نكويى جانشين شو، همراه آنان باش و شرّ هر گردن‏فراز خيره‌‏سر و هر آفريده ناتوان و توانمند و شرّ شيطان‏‌هاى انس و جنّ را از آنان دور فرما.

برترين پاداشى را كه به سبب غربت از وطن‏‌هايشان و برگزيدن ما بر فرزندان و خانواده‌‏ها و خويشانشان آرزو دارند به آنان ارزانى فرما.

خداوندا! به راستى دشمنان ما بر درآمدن آنان از وطن خرده‏ مى‏‌گيرند و اين خرده‌‏گيرى آنان را از راهسپارى به سوى ما باز نداشته است؛ پس بر رخسارهايى كه آفتاب رنگش را ديگرگون ساخته، رحم آور و بر اين گونه‌‏ها كه بر روى مزار امام حسين علیه‌السلام نهاده شده رحم آور و بر اين چشم‌‏ها، كه به خاطر مهرورزى به ما، اشک از آن جارى شده رحم آور و بر اين دل‏ها كه براى ما بى‌‏قرارى مى‏‌كنند و شعله مى‌‏كشند رحم آور و بر اين ناله‌‏ها كه براى ما سر مى‏‌دهند رحم آور.

خداوندا! اين جان‏‌ها و پيكرها را به تو سپردم تا در روز تشنگى از حوض كوثر سيرابشان نمايى.

پس امام علیه السلام پيوسته در سجده اين دعا را زمزمه مى‌‏فرمود؛ پس آنگاه كه دعايش را به پايان برد عرض كردم: فدايت گردم! اگر اين دعايى را كه از شما شنيدم از آن كسى بود كه خدا را نمى‏‌شناخت، بى‌‏گمان مى‏‌پنداشتم كه آتش دوزخ هرگز هيچ جاى او را نمى‌‏سوزاند.
به خدا سوگند كه آرزو نمودم كه امام حسين علیه‌السلام را زيارت كرده بودم و گام در حج نمى‌‏نهادم.»

 

کافی، کلینی، ج۴، ص۵۸۲؛
کامل الزیارات، جعفر بن محمد بن قولویه، ص۲۲۸.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *