چگونه صدایت کنم؟ ای امام مهربان!

اردیبهشت, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

در زندگی هرکدام از ما گاهی لحظات سختی پیش می آید که ابر غم دلمان را فرا می گیرد، احساس تنهایی می کنیم، از همه چیز نا امید شده و یأس وجودمان را فرا می گیرد. باخود می اندیشیم که تنهاییم، کسی را نداریم، پناهی نداریم. شاید باخود بگوییم آیا کسی هست که به یاد من باشد؟! آیا کسی هست که صدای دل مرا بشنود و به من توجّه کند؟! یا این غربت، تا زمان مرگم ادامه دارد؟ اصلاً اگر مُردم چه کنم؟ من که گنه کارم، امیدی به نجاتم نیست، راهی هم به سوی امامم ندارم پس چه کنم؟!…

خلاصه در لحظات یأس، هزار فکر ناامید کننده وجود مارا فرا می گیرد و افکارمان جولانگاه شیاطین می شود.

اما اگر کمی به روایتی که برایتان بیان می کنیم دقت کنید، خواهید دید که دیگر هیچ جای یأسی وجود ندارد:

ابن شهرآشوب در کتاب مناقب از موسی بن یسار نقل کرده است که گفت:

به همراه حضرت رضا علیه السلام بودم هنگامی که نزدیک دیوارهای شهر طوس رسیده بودند، ناگهان صدای ناله و فریادی شنیدم و به دنبال آن صدا رفتم، دیدم جنازه ه ای است، همینکه چشمم به جنازه افتاد، آقا و سرورم را دیدم که می خواهد از اسب پیاده شود، سپس به طرف جنازه آمد و آن را بلند کرد و همانند برّه ای که مادرش را در بر می گیرد و به او می چسبد جنازه را در برگرفت، آنگاه روکرد به من و فرمود:

یا موسی بن یسار؛ من تشیّع جنازة ولیّ من أولیائنا خرج من ذنوبه کیوم ولدته اُمّه لا ذنب علیه

ای موسی بن یسار! هرکس جنازۀ دوستی از دوستان مارا تشییع کند، از گناهان خارج می شود مانند روزی که از مادر متولّد شده است و هیچ گونه گناهی ندارد.

و چون جنازه را کنار قبر نهادند، دیدم آقا و سرورم جلو آمد و مردم را کنار زد تا میّت برای آن حضرت پدیدار شد، دست مبارک خود را بر روی سینۀ او نهاد و فرمود:

ای فلان بن فلان! تو را بشارت باد به بهشت، و بعد از این ساعت دیگر هراس و وحشتی نخواهی داشت.

و من که این رفتار حضرت و فرمایش او را دربارۀ این شخص شنیدم عرض کردم: فدایت شوم، آیا این مرد را می شناسید؟ بخدا قسم این سرزمینی است که قبلاً در آن قدم نگذاشته اید؟! به من فرمود:

یا موسی بن یسار، أما علمت أنّا معاشر الأئمّه تعرض علینا أعمال شیعتنا صباحاً و مساءً ؟ فما کان من التقصیر فی أعمالهم سألنا الله تعالی الفصح لصاحبه ، و ما کان من العلوّ سألنا الشکر لصاحبه.

ای موسی به یسار! آیا نمی دانی اعمال شیعیان هرصبح و شام به ما عرضه می شود؟ اگر در اعمال آنها تقصیری مشاهده کنیم از خداوند گذشت و بخشش برای آنان طلب می کنیم و اگر در پرونده عالی باشد و اعمال نیکو در آن ثبت شده باشد توفیقات بیشتر و شکر الهی را برای آن نیکوکار تقاضا می نماییم. (۱)

این روایت زیبا از امام رضا علیه السلام درس بزرگی به ما می آموزد و آن اینکه شیعیان هیچگاه تنها نیستند و همیشه کهف حصینی وجود دارد که آنان را در پناه خود در بر می گیرد، و بدون اینکه به او بیاندیشند به آنان می اندیشد و بهتر از هر پدر مهربان و مادر دلسوزی، برای آنچه به آن محتاجند و سعادتشان را در بر می گیرد، دعا می کند.

چنین مضمونی نیز در روایتی به نقل از سید طاووس که شرف تشرف نزد امام زمان علیه السلام نصیب او شده بود، در بارۀ مولایمان حضرت حجّةبن الحسن عجّل الله تعالی فرجه الشریف نیز وجود دارد.

مرحوم سیّدبن طاووس رحمةالله علیه می گوید :

سحرگاه در سرداب مقدّس از حضرت صاحب الامر علیه السلام شیندم که می فرمود:خدایا ! شیعیان ما را از شعاع نور ما و باقیماندۀ طینت ما خلق کرده ای، آنها با اتکا بر محبت و ولایت ما، گناهان زیادی کرده اند، از آنها بگذر که ما از آنها راضی شدیم؛ و آنچه از گناهان که در ارتباط بین آنها و مردم است، خودت میان آنها اصلاح کن و از خمسی که حق ما است به آنها بده تا راضی شوند و ایشان را در بهشت وارد کن و از آتش جهنّم نجات بده و همراه با دشمنان ما بر آنان خشم نگیر. (۲)

این روایت به خوبی توجّه مولایمان به مارا نشان می دهد. امامی که حتی با وجود اینکه گنه کاریم ما را دست دارد و برایمان دعا می کند و حتی در مقابل آتش جهنّم از ما حمایت می کند. پس ندیدن او و یا گناهکاری ما مانع از پیوند با او نمی شود، بلکه آنچه مهم است اعتقاد به ایشان و حفظ محبتش در دلمان می باشد. مسلماً این حمایت در مورد شیعیان است، پس اگر با اتکاء به آن به گناه و عصیان پروردگار عمداً ادامه دهیم، دیگر این سحاب رحمت به این وسعت بر ما نخواهد بارید. پس ما باید اعتماد و اعتقاد به او را در دل خود محکم کنیم و در راستای تکیه بر او، دست از گناه برداریم و به فرامینش عمل کنیم، و به رحمت و بخشایش پروردگار امیدوار باشیم و یأس و نا امیدی که خود از گناهان بسیار بزرگ می باشد را از خود دور کنیم.

حال که چنین مولای دلسوز و مهربانی داریم که بدون اینکه از او بخواهیم، از آبرو و عمل خود برایمان صرف می کند، بر ماست که ما هم حداقل هر روز از خدا فرج او را بخواهیم و برای سلامتی و حوائجش دعا کنیم

اللهم عجل لولیک الفرج

۱٫ مناقب ابن شهرآشوب: ج۴ ص۳۴۱؛

۲٫نجم الثاقب:ص۳۴۸؛ برکات حضرت ولی عصرعلیه السلام:ص۴۰۰٫

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *