حقیقت گناه، حقیقت توبه

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

گناه چیزی جز خروج از دایره‌ی ولایت معصومین علیهم‌السلام و ولایت الله نیست. بدی و بد بودن گناه به خاطر این است که گناه، انسان را از دایره‌ی بندگی و ولایت الله خارج می‌کند و انسان را به دایره‌ی ولایت شیطان و اولیای طاغوت وارد می‌کند؛ که این دایره، انسان را ظلمانی می‌کند: «وَ الَّذینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُماتِ أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُون.»

لذا هر گناهی غیر از ظاهرش، باطنی دارد؛ ظاهر گناهان همین حرام‌هایی است که از آن منع شدیم؛ دروغ گفتن، غیبت کردن، خیانت کردن و به بندگان خدا ظلم کردن گناه است و این ظاهر آن است و در اینها باطن چیز دیگری می‌باشند. اگر کسی باطن گناه را ببیند، باطنِ هر گناه، خروج از ولایت الله و ورود به ولایت شیطان، ولایت اولیاء طاغوت و دشمنان حضرت است و چیزی غیر از این نیست.

حال که حقیقت گناه معلوم شد نوبت به این می‌رسد که توبه چیست؟
توبه برگشت به حصن ولایت امیرالمومنین علیه‌السلام می‌باشد، توبه دوری کردن و تبری جستن از دشمنان است، توبه نجات پیدا کردن از ولایت ابلیس می‌باشد و طهارت نیز همین است.

با ورود به ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السلام، آلودگی‌ای که از شیاطین و دستگاه سقیفه به ما نشسته، پاک می‌شود؛ به همین خاطر جای تعجب نیست گریه مطهِّر و پاک کننده است.
امام رضا علیه‌السلام در روایت ریان بن شبیب فرمود: «در مصیبت حسین علیه‌السلام، اگر اشکت بر گونه‌ات جاری شد، گناه قلیل و کثیر، بزرگ و کوچک را پاک می‌کند.»

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *