گريه‌ی ممدوح و مذموم

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

گريه كردن تحولی است که در قلب انسان رخ می‌دهد؛ اگر قلب انسان محدود باشد، همه‌‌ی اين گريه‌ها در محدوده‌ی مصيبت‌های مادی و دنيايی است.
اگر با عنايت خدای متعال رشد قلبی نصيب ما شود، طبيعی است که هرگز قلب به سبب امور عادی و كودكانه، متالم نمی‌شود؛ لذا بی‌شک اولیای خدا گريه‌ی بیجا نمی‌کنند.

پس دليل گريه‌ی يعقوب برای جناب يوسف علیهماالسلام چه بود؟
اين گريه، گريه‌ای است كه خدا می‌پسندد و برای يعقوب هم رشد می‌آورد. همچنين زنده شدن نام يوسف بری ديگران مبدأ خير و بركت است.

امام رضا علیه‌السلام فرمودند: «يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْ ءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِب[۱]»؛ پسر شبيب! اگر می‌خواهی برای كسی گريه كنی، بر وجود مقدس سيدالشهدا حسين بن علی بن ابی‌طالب علیهم‌السلام گريه كن.

 

۱. أمالي الصدوق، شيخ صدوق، ص۱۳۰، المجلس السابع و العشرون.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *