فراغت از این آمد و شدها

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

اميرالمومنين علیه‌السلام درباره‌ی مقام زهد می‌فرمايد: «…فَأَمَّا الزَّاهِدُ فَقَدْ خَرَجَتِ الْأَحْزَانُ وَ الْأَفْرَاحُ مِنْ قَلْبِهِ فَلَا يَفْرَحُ بِشَيْ ءٍ مِنَ الدُّنْيَا وَ لَا يَأْسَى عَلَى شَيْ ءٍ مِنْهَا فَاتَهُ فَهُوَ مُسْتَرِيحٌ»؛ زاهد كسی است كه غصه‌ها و شادی‌های دنيا از دلش بيرون رود؛ اگر دنيا نصيبش شود او را خوشحال نمی‌كند؛ اگر چيزی از دستش برود نيز اندوهگين نخواهد شد؛ او از اين دگرگونی‌ها آسوده است.[۱]

تا دل انسان درگير حوادث دنياست، پایی برای رفتن ندارد. غم و غصه‌ی دنیا غل‌هایی است كه انسان را زمين‌گير می‌كند؛ وقتی به ما دستور داده‌اند که از شادی‌ها و غصه‌هایی كه ريشه در دنيا دارد آزاد شويد، طبيعتاً غصه خوردن بر آمد و شد دنيا هم معنا ندارد.

و اما غم در مصيبت سيدالشهدا علیه‌السلام، از غصه‌هايی است كه بر آن تأکيد شده است.
در روايت آمده كه اين اندوه از حالاتی است كه مبدا سير معنوی انسان و بلكه مبدأ سير معنوی همه عوالم است.

 

۱. الكافي، شيخ کليني، ج۲، ص۴۵۵، ح۱۳.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *