ای کـاش…

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

از اعماق قلب آرزو می‌کنم ای كاش من هم جزو آنهايی بودم كه همراه او بودند.

در روايت است: اگر دوست داری ثواب کسانی که در رکاب امام حسين علیه‌السلام بودند به تو برسد، هرگاه به ياد امام حسين علیه‌السلام افتادی، از کسانی ياد کن که با پيوستن به امام حسين علیه‌السلام، به سرچشمه‌ی حيات رسيدند و در آستان او حلول كردند. «فَازَ الْفَائِزُونَ بِوَلَايَتِكُم»؛ از آن فوزی ياد کن كه به آن رسيدند.
بگو: «يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ»؛ كاش من هم به جای زهير، برير، حبيب بودم؛ از اينها ياد كن و آرزو كن كه ای کاش با آنها بودی!

اين همراهی فقط همراهی جسمی نيست؛ بلکه روح احساسات را هم در بر می‌گيرد. كسی كه دلش جای ديگری است، هرگز با امام حسين علیه‌السلام همراه نيست. وقتی انسان آرزو می‌كند که ای كاش با آنها بودم، يعني با نيتم، فكرم، ذكرم و حالم امام را همراهی می‌کردم.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *