زائر اربعین (نکته اول)

مهر, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

مقصد و هدف نهائی زائر امام علیه‌السلام، در حقیقت خداوند متعال است؛ لکن از وادی ولایت امام عبور می‌کند؛ چراکه تنها راه تقرب به خداوند متعال بوده و همان صراط مستقیم به سوی خداست و راه‌های دیگر هرگز به خداوند منتهی نمی‌شود.

و دقت در آداب زیارت و عبارات زیارت، این نکته را روشن می سازد: زائر، زیارتش را با غسل که طهارت ظاهریست آغاز می‌کند و باطنش را نیز با اذکار توحیدی که در اثناء غسل و حرکت به سمت زیارت، ورد لب دارد، تطهیر می‌کند و با نام و یاد خدا و استعانت از حضرت حق حرکت به سوی وادی ولایت را آغاز می‌نماید.

ثمره این استعانت و اتکال بر خداوند متعال این است که:
اولا مغرور نمی‌شود و همه توفیقات را از خداوند می‌بیند؛ چرا که فرمود «گناهی که عاقبتش توبه باشد، بهتر از عملی است که تو را به عجب بیاندازد.[۱]»
و ثانیا می‌داند که راه برای زائر، تنها به مقدار تمسک و اتکال و اعتمادش به خداوند باز می‌شود و با گفتن «بسم الله» که مرکز اسم اعظم است، از غیر خدا جدا شده و با اعتماد به خداوند، قدم در این راه می‌گذارد؛ زیرا زائر در حقیقت مهاجر الی الله است که از تمام دارایی‌های خود به سمت خدا کوچ می‌کند و یکی از مصادیق آیه شریفه «وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِه[۲]» است.

 

برگرفته از بیانات استاد میرباقری

_________________

۱. «سَيِّئَةٌ تَسُوؤُكَ خَيْرٌ مِنْ حَسَنَةٍ تَسُرُّك‏»؛ (بحار، ج۷۵، ص۶۷.)
۲. سوره نسا، آیه ۱۰۰.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *