نور یازدهم (۷) (ماتم آسمانها و زمین)

آبان, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

آن روز حضرت عسکری علیه‌السلام نماز صبح را در بستر خویش گزارد. چشم هایش به سمت قبله دوخته شده بود و رعشه‌ای همه اندام مبارکش را در بستر فراگرفته بود
لب هایش به سختی نام «مهدی» را تکرار می کرد؛ لحظه ای بعد جز او و مهدی، کسی در آنجا نبود.
هنوز آفتاب برنیامده بود که آفتاب عمر یازدهمین امام معصوم غروب کرد و آسمانها و زمین را در ماتم فرو برد.

«اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا مَولایَ یا اَبامُحَمَّدِ الحَسَنِ بنِ عَلیٍّ الهادی الْمَهْدی وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ. اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا وَلیَّ اللّهِ وَابنَ اَولِیائِه. اَلسَّلامُ عَلیکَ یا حُجَّة اللّهِ وَ ابنَ حُجَّتِهِ. اَشْهَدُ یا مَولایَ اِنَّکَ اَقَمْتَ الصَّلوةَ وَ آتَیْتَ الزَّکوةَ وَ اَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَیْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ دَعَوْتَ اِلی سَبِیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ عَبَدتَ اللّهَ مُخْلِصا حَتّی آتیک الیَقینُ.»

برچسب ها