حب و بغض دین ماست (۶) (مطالبی در باب تولی و تبری)

آبان, ۱۳۹۸ بدون نظر کوتاه و خواندنی

از کجا بدانيم پيامبر واهلبيت را واقعاً دوست داريم؟

برخی از شرق شناسان که مسلمان هم نبوده اند، می‌گويند ما پيامبر و اهلبيت او را دوست داريم. در فضايل ايشان کتاب هم نوشته اند وحتی عده ای از مخالفین در مناقب اميرمؤمنان علیه السلام کتاب نوشته اند.
حال چه فرقی بين شیعیان و آنهاست؟ آنها می گويند ما اهلبيت علیهم السلام را دوست داريم، شیعه هم همين را می گويد.

در پاسخ به این سوال به روایتی از پیامبر اشاره می کنیم:
پيامبر اکرم صلی الله علیه وآله در حديثی فرمودند:
«لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ يَكُونَ عِتْرَتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ عِتْرَتِهِ وَ يَكُونَ أَهْلِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَهْلِهِ وَ يَكُونَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِه[۱]»؛
زمانی که من، خانواده ام و آنهايی که منسوب به من هستند را بر خود، خانواده ات و منسوبين خودت مقدم داشتی، بدان که مرا دوست داری.»

بنابراين هرگاه پيامبر اکرم صلی الله علیه وآله و اهلبيت علیهم السلام را بر خود و خانواده خود مقدم داشتيم، آنان را واقعاً دوست داريم…

 

۱. بحارالانوار، ج۱۷، ص۱۳.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *