آثار و برکات تربت امام حسین علیه‌السلام

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر بانک مقالات

فوائد بی‌نظیر، فضيلت و آثار و بركاتى كه براى تربت حسينى است، براى هيچ تربتى و قطعه‌‏اى از قطعات زمين نيست. خاک كربلا قطعه‌‏اى از بهشت است كه خداوند قادر متعال به واسطه قدردانى از يک فداكار در راه دين كه تمام هستى خود را فدا كرده، در آن خاک، بركت و فضيلت و شفا قرار داده است.
كربلايش قطعه‏ اى از جنت است‏/ باب نور و باب لطف و رحمت است‏

چرا تنها اين خاک داراى چنين ويژگی‌ها و آثار و بركات است؟
بايد گفت: هر چيزى كه در اين عالم، شرافت ظاهرى و يا معنوى پيدا مى‏‌كند، يا به خاطر انتساب آن به خداوند سبحان و شرافت ذاتى است و يا به خاطر وقوع امر خارق‌العاده و مهمى است كه به آن شرافت و بركت داده است.
در تربت كربلاى سيدالشهدا علیه‌السلام هر دو امر محقق شده است؛ زيرا خاک كربلا بنابر رواياتى، هم شرافت ذاتى و خدادادى و هم امر عظيم و واقعه‏‌اى مهم در آنجا واقع گرديده كه آن شهادت حسين بن على علیهماالسلام و ياران وفادارش مى‏‌باشد؛ لذا داراى فضيلت و آثارى خاص است.

آمده است كه چون بر قبر امام حسين علیه‌السلام آب بستند، پس از چهل روز آب فرو نشست و اثر قبر محو گرديد؛ يكى از اعراب بنى اسد آمد و از خاک قبضه قبضه برداشت و بوييد تا بر قبر حسين علیه‌السلام رسيد و چون او را مى‏‌بوسيد گريه مى‏‌كرد و مى‏‌گفت: پدر و مادرم به فدايت! چه اندازه خوشبويى كه قبر و تربت تو چنين خوشبو است. سپس شروع كرد به سرودن:
خواهند نهان سازند قبرش ز حبيبش/ خوشبويى خاک قبر گرديده دليلش
‏ آرى خاک مزار حسين علیه‌السلام، سرمه‌ی چشم عاشقان و شيفتگانش بوده و ايشان را مجنون‌وار به سوى خود مى‌‏كشاند.

آثار و بركاتى كه مى‌توان براى تربت پاک حسينى برشمرد عبارتند از:
۱- تأثير تماس اعضاى بدن با تربت:
يكى از آثار و بركات تربت سيدالشهدا علیه‌السلام اين است كه متبرک نمودن بدن و صورت با آن تربت شريف، تأثير معنوى زيادى بر انسان خواهد گذاشت؛ از اين‌رو از بعضى بزرگان دين و امامان معصوم نقل شده كه بعد از نماز، بدن و صورت خويش را با مهر كربلا متبرک مى كنند و نيز دستور داده‏‌اند كه قبل از خوردن تربت جهت شفا گرفتن، آن را بوسيده و با اعضاى بدن تماس داده شود.
امام صادق علیه‌السلام فرمود: «خداوند متعال تربت جدم حسين علیه‌السلام را شفاى هر درد و ايمنى از هر خوفى قرار داده است؛ پس هرگاه يكى از شما خواست از آن خاک تناول كند، ببوسد و آن را به چشم گذارد و بر ساير اعضاى بدنش تماس دهد…[۱]»

۲- سجده بر تربت:
يكى ديگر از بركات و آثار خاک مزار امام حسين علیه‌السلام اين است كه سجده بر آن تربت پاک، حجاب‌هاى ظلمانى را كنار زده و در توجه حق تعالى به نمازگزار مؤثر است.
امام صادق علیه‌السلام در اين‌باره مى‌‏فرمايد: «همانا سجود بر تربت حسين علیه‌السلام حجابهاى هفتگانه را پاره مى كند.[۲]»
لازم به ذكر است كه مراد از «حجاب» در كتاب و سنت، همان حجاب‌هايى است كه بين بنده و خالق حائل شده و او را از شهود خداوند محجوب مى‌سازد كه در مرحله اول، حجاب‌هاى ظلمانى و در مرحله دوم، حجاب‌هاى نورانى بر طرف مى‏‌شود؛ اما مراد از حجاب‌هاى هفتگانه، ظاهراً حجابهاى ظلمانى است. سجده بر تربت حضرت سيدالشهدا علیه‌السلام اين خاصيت را دارد كه در صورت معرفت به حق حضرت و ولايت او، حجاب‌ها را دريده و راه‌گشاى وصول به كمالات انسانى باشد.
سجده بر خاک سركوى تو آرند خلايق/ جان فداى تو كه هم قبله و هم قبله نمايى‏

و اما در خصوص اينكه در ميان شيعه معمول است از خاک مقدس كربلا يعنى تربت كنار قبر سيدالشهدا علیه‌السلام خاک برداشته و با آن مهر درست كرده و غالباً در نماز، به آن سجده مى‌‏كنند بدين خاطر است كه از خاک زمين بوده و به تمامى خاک‌ها مى‌‏توان سجده كرد و از طرفى خاک كربلا به لحاظ شهادت امام حسين علیه‌السلام و ياران باوفايش شرافت پيدا كرده است؛ به طورى‌كه اهل‌بيت علیهم‌السلام نيز به ما فرموده‏‌اند: در هر نمازى كه سجده بر تربت كربلا باشد، خداوند آن نماز را به خاطر آن حضرت قبول مى‏‌كند؛ چنانكه حضرت صادق علیه‌السلام از خاک كربلا درون كيسه‏‌اى ريخته و در سجاده همراه داشت؛ در هنگام نماز آن كيسه را باز مى‌‏كرد و بر آن سجده مى‌‏نمود.

۳- شفا يافتن:
از جمله آثار و بركات قطعى تربت پاک سيدالشهدا علیه‌السلام شفا بودن آن براى دردها و آلام انسان است.
رواياتى كه دلالت بر اين امر دارند به سه دسته تقسيم مى‌‏شوند:
دسته اول: رواياتى است كه شفا بودن را براى تربتى كه از خود قبر شريف برداشته شود مخصوص كرده است؛ چنانكه امام صادق علیه‌السلام فرمود: «به درستى كه نزد سر حسين علیه‌السلام تربت سرخى است كه شفاى هر دردى غير از مرگ مى‌باشد.[۳]»

دسته دوم: رواياتى است كه با تعبيرات مختلف توسعه‏‌اى از بيست ذراع تا پنج فرسخ و يا ده ميل را براى آن قائل است؛ چنانكه امام صادق علیه‌السلام فرمود: «حريم مزار حسين علیه‌السلام پنج فرسخ از چهار جانب قبر است.[۴]»

دسته سوم: رواياتى است كه به طور مطلق جنبه شفا بودن تربت را مطرح نموده‌‏اند؛ چنانكه امام صادق علیه‌السلام فرمود: «خاک مزار امام حسين علیه‌السلام براى هر دردى شفاست.[۵]»
تا شفا بخشد روان و جسم هر بيمار را/ در حريم وصل خود خاک شفا دارد حسين‏

و نيز امام رضا علیه‌السلام فرمود: «خوردن گِل، مانند خوردن مردار و خون و گوشت خوک، حرام است مگر گل مزار حسين علیه‌السلام؛ به درستى كه در آن شفاى هر درد و امنيت از هر ترسى است.[۶]»

حكايت:
عالم زاهد پرهيزگار حجةالاسلام و المسلمين مرحوم آقاى حاج شيخ محمد حسن عالم نجف آبادى قدس سره نقل فرمودند: «من در زمان مرجعيت مرحوم آية الله آخوندى خراسانى رحمة‌الله‌علیه كه در نجف اشرف مشغول تحصيل بودم مريض شدم و اين بيمارى مدتى طول كشيد و پرستارى مرا بعضى از طلاب در همان حجره مدرسه بر عهده داشتند. پس از چندى بيمارى من به قدرى شديد شد كه اطبا از شفا يافتنم مأيوس شدند و ديگر براى معالجه‌‏ام نيامدند و من در حال تب شديد گاهى بيهوش مى‌‏شدم و گاهى به هوش مى‌آمدم. يكى از رفقا كه مرا پرستارى مى‏‌كرد شنيده بود كه عالم زاهد مرحوم آية الله آقاى حاج على محمد نجف آبادى قدس سره مقدارى از تربت اصلى حضرت سيدالشهدا علیه‌السلام را دارد. او به منزل معظم له رفته و از وى خواسته بود كه قدرى از آن تربت را بدهد كه به من بخورانند تا شفا يابم. ايشان فرموده بود: من به قدر يک عدس تربت دارم و آن را گذاشته‌ام كه بعد از مرگم در كفنم بگذارند. آن آقا ناراحت شده و گفته بود: حالا كه ما از همه‌جا مأيوس شده و به شما پناه آورده‌‏ايم شما هم از دادن تربت خوددارى مى‏‌كنيد؟ اين بيمار در حال احتضار است و مى‌‏ميرد.
مرحوم آية الله آقاى حاج على محمد، دلش به حال بيمار سوخته و قدرى از آن تربت كه از جان خودش عزيزترش مى‌داشت به آن شخص داده بود. تربت را با آب مخصوصى كه وارد شده در آب حل كرده و به حلق من ريخته بودند؛ من كه در حال بيهوشى به سر مى‏‌بردم، ناگهان چشمان خود را باز كرده و ديدم رفقا اطراف بسترم نشسته‌‏اند؛ خوب دقيق شدم و آنان را شناختم و قصه تربت را كه به حلقم ريخته بودند برايم شرح دادند. كم كم در خود احساس نيرو و نشاط كردم و حركتى به خود داده نشستم؛ ديدم نشاط بيشترى دارم برخاستم و ايستادم و چون يقين كردم كه به بركت تربت مقدس امام حسين علیه‌السلام شفا يافتم حال خوشى پيدا كردم و به رفقا گفتم: از شما خواهش مى كنم كه از حجره بيرون برويد، چون مى‏‌خواهم زيارت عاشورا را بخوانم. رفقا از حجره بيرون رفتند و من درب حجره را بستم و بدون احساس ضعف با آن حال خوشى كه قابل و صف كردن نيست مشغول خواندن زيارت حضرت سيدالشهدا علیه‌السلام شدم.[۷]»

آرى! شفاى بيماران به وسيله تربت آن حضرت يكى از بركاتى است كه خداوند متعال در عوض شهادت امام حسين علیه‌السلام به وى عطا فرموده است.
تربتت راز شفاى همه درد است حسين/ تن و جان را نبود مثل تو آگاه طبيب

۴- تأثير كام برداشتن اطفال با تربت:
كام برداشتن اطفال با تربت امام حسين علیه‌السلام موجب ايمنى كودک مى‌شود؛ چنانكه امام صادق علیه‌السلام فرمود: «كام فرزندانتان را با تربت حسين علیه‌السلام باز كنيد كه آن امان است.[۸]»

۵- تأثير تربت حسين علیه‌السلام همراه جنازه:
صاحب كتاب «مدارك الاحكام» مى‌نويسد: در زمان حضرت صادق علیه‌السلام زن زائنه‌‏اى بود، بچه‏‌هايى كه از زنا بدنيا مى‌آورد در تنور مى‌‏انداخت و مى‏‌سوزانيد. وقتى كه مرد، پس از غسل و كفن او را به خاک سپردند، اما زمين جنازه‏‌اش را بيرون انداخت؛ جاى ديگر او را دفن كردند، باز زمين او را نپذيرفت تا سه مرتبه، آنگاه مادرش به امام صادق علیه‌‌السلام متمسک شد: اى پسر پيغمبر، به فريادم برس! فرمود: كارش چه بود عرض كردند: زنا و سوزاندن بچه‏‌هاى حرامزاده. فرمود: هيچ مخلوقى حق ندارد مخلوقى را بسوزاند؛ سوزاندن به آتش، مخصوص خالق است. عرض كرد: حالا چه كنم؟ فرمود: مقدارى از تربت حسين علیه‌السلام با او در قبر بگذاريد؛ تربت حسين علیه‌السلام امان است. همراهش گذاشتند زمين او را پذيرفت.

در توقيع مبارک حضرت حجة بن الحسن عجل‌الله‌فرجه نيز اذن داده شده است. يكى از شيعيان به حضرت (در زمان غيبت صغرى توسط نايب خاص حضرت) مى‌‏نويسد: آيا جايز است ما تربت حسين علیه‌السلام را با ميت در قبر بگذاريم يا با تربت حسين روى كفن بنويسيم؟ حضرت در پاسخ مرقوم مى‌‏فرمايند: هر دو كار پسنديده است؛ البته بايد رعايت احترام تربت بشود. مهر يا تربت، مقابل يا زير صورت ميت باشد، بلكه به بركت خاک قبر حسين علیه‌السلام قبر ميت محل امنى از هر بلا و آفت و عذابى گردد.[۹]

۶- تسبيح تربت:
از حضرت صاحب الزمان عجل‌الله‌فرجه روايت شده كه فرمود: «هر كس تسبيح تربت امام حسين علیه‌السلام را در دست گيرد و ذكر را فراموش كند، ثواب ذكر براى او نوشته مى‌‏شود.[۱۰]»
و امام صادق علیه‌السلام فرمود: «يک ذكر يا استغفار كه با تسبيح تربت حسين علیه‌السلام گفته شود، برابر است با هفتاد ذكر كه با چيز ديگر گفته شود.[۱۱]»

 

پى نوشت‌ها:
۱. وسائل الشيعه، شيخ حر عاملى، ج۴، ص۱۰۳۳.
۲. كافى، مرحوم كلينى، ج۴، ص۵۸۸.
۳. كامل الزيارات، ابن قولويه، ص۲۷۲.
۴. مكارم الاخلاق، طبرسى، ج۱، ص۳۶۰.
۵. كافى، مرحوم كلينى، ج۱، ص۳۶۰.
۶. تهذيب الاحكام، شيخ طوسى، ج۶، ص۷۴.
۷. نقل از كتاب سيد الشهدا، آيت الله دستغيب، ص۱۶۶.
۸. وسائل الشيعه، شيخ حر عاملى، ج۴، ص۱۰۳۳.
۹. وسائل الشيعه، شيخ حر عاملى، ج۴، ص۱۰۳۳.
۱۰. بحارالانوار، علامه مجلسى، ج۴۴، ص۲۸۰.
۱۱. نقل از كتاب درسى كه حسين علیه‌السلام به ما آموخت، هاشمى نژاد، ص۴۵۱.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *