امام حسین (علیه‌السلام) از زبان ولی عصر‌ (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه)

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر بانک مقالات

برای شناخت ماهیت وجودی هر شخصی، باید به نزدیک‌ترین کسان او رجوع کرد و با شنیدن گفته‌هایی که در آن تنها صدق گفتار مشاهده می‌شود، می‌توان افراد را شناخت.
بر همین اساس، پناه بردن به کلام معصومین (علیهم‌السلام) بهترین مرجع و منبع برای شناخت امامان معصوم (علیهم‌السلام) است.
امام حسین (علیه‌السلام) نیز به دلیل اثرگذاری خاصی که در مکتب شیعه دارد و چگونگی زندگی، قیام و شهادتی که داشت، بسیار مورد سؤال امامان بعد از خود قرار گرفت تا شناخت شیعیان از امام سوم خود، بیشتر شود و هر یک از اولاد معصوم ایشان نیز به دنبال ارائه بهترین توصیف در باره شخصیت نورانی سیدالشهدا (علیه‌السلام) بودند.
در این نوشتار به صورت خلاصه، اظهارات حضرت ولی عصر(عجل‌الله‌فرجه) درباره جد شهیدشان برای بازشناسی شخصیت امام حسین (علیه‌السلام) ارائه می‌شود.
از بهترین توصیفاتی که راجع به حضرت امام حسین (علیه‌السلام) شده، زیارتنامه‌ای است منسوب به حضرت ولی عصر (عجل‌الله‌فرجه) که مرحوم شیخ عباس قمی در کتاب گران‌سنگ خود «نفس المهموم» عباراتی از این زیارت را بدون هیچ تردیدی به حضرت مهدی(عجل‌الله‌فرجه) نسبت می‌دهد؛ آنجا که امام مهدی(عجل‌الله‌فرجه) می فرماید:
«کُنتُ لِلرَّسُولِ وّلَداً و لِلقُرآن سَنَداً وَ للاُمَّة عَضُداً وَ فِی الّاعَهة مُجتَهِداً حافِظاَ لِلعَهد وَ المیثاق ناکِباَ عَن سُبُلِ الفُسّاق تَناوه تأوه المَجهُود طَوِیل الرُکُوع وَ السُّجُود زاهِداَ فِی الدُّنیا ژُهدَ الرّاحِل عَنها ناظِراَ بِعَین المُستَوحِشِینَ مِنها. (بحارالأنوار، ج‏۹۸، ص:۲۳۹)»
تو ای حسین! برای رسول خدا فرزند و برای قرآن سند و برای امت بازویی بودی؛ در طاعت خدا تلاش‌گر و نسبت به عهد و پیمان حافظ و مراقب بودی؛ از راه فاسقان سر بر می‌تافتی؛ آه می‌کشیدی؛ آه آدمی که به رنج و زحمت افتاده؛ رکوع و سجود تو طولانی بود؛ زاهد و پارسای در دنیا بودی؛ زهد و اعراض کسی که از دنیا رخت برکنده است؛ با دیده وحشت‌زدگان بدان نگاه می‌کردی.
او سند و پشتوانه قرآن بود؛ قرآن، با اتکا به وجود مقدس امام حسین (علیه‌السلام)، در جهان استقرار و گسترش یافت و هر آنچه را که قرآن کریم، در قالب الفاظ بیان فرموده در وجود مطهر حسین (علیه‌السلام) رؤیت و مشاهده می‌شود.

حضرت مهدی (عجل‌الله‌فرجه) در این عبارات، جد بزرگوار خویش را با ۱۰ عنوان توصیف می‌کند:
۱- امام حسین (علیه‌السلام)، فرزند سول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بود؛ او نواده پیامبر اکرم به شمار می‌رفت و رسول خدا او را فرزند خویشتن می‌خواند.
۲- او سند و پشتوانه قرآن بود؛ قرآن، با اتکا به وجود مقدس امام حسین (علیه‌السلام)، در جهان استقرار و گسترش یافت و هر آنچه را که قرآن کریم، در قالب الفاظ بیان فرموده در وجود مطهر حسین (علیه‌السلام) رؤیت و مشاهده می‌شود.
۳- آن حضرت بازوی امت بود؛ امت اسلامی با وجود حضرت حسین (علیه‌السلام) دارای بازویی پر توان و قدرتمند بوده و هست و به همین دلیل می‌تواند همه قدرت‌های ضد خدایی را در هم بشکند و نابود سازد.
۴- امام حسین (علیه‌السلام) در راه اطاعت پروردگار، سخت کوش و تلاشگر بود؛ دعا، نیایش، ابتهال، نماز و مناجات شبانه وی در تاریخ، ضبط شده و خود مایه اعجاب آدمی است.
۵- آن بزرگوار نگهدار عهد و میثاق بود؛ عهد و پیمان با خداوند یا با مردم را هرگز نقض نکرد و ثابت و استوار روی پیمان خویشتن می‌ماند و وفا می‌کرد.
۶- او از راه و روش فاسقان و فاجران رویگردان بود؛ هرگز روی به آنان نیاورد و تمایل به سوی آنان نکرد و چطور ممکن است کسی که فناء‌ فی‌الله پیدا کرده به مخالفان فرمان پروردگار روی بیاورد و به آنان تمایل پیدا کند؟!
۷- امام حسین (علیه‌السلام) دردمندانه آه می‌کشید، چون ناله کسی که سخت به رنج و زحمت افتاده و بار سنگینی از غصه و اندوه در دل دارد و در سینه‌اش جراحتی التیام‌ناپذیر است.
سیدالشهدا (علیه‌السلام) نسبت به دنیا زاهد، بی‌رغبت و بی‌علاقه بود؛ دنیا در نظر مبارک و خدابین آن حضرت، جلوه و جلا و فروغ و بهایی نداشت؛ چنان از دنیا اعراض کرده بود که گویا به کلی از آن برکنده شده و قدم در سرای ابدی و جهان آخرت گذاشته است.
۸- رکوع‌ها و سجده‌های طولانی داشت؛ مدت‌ها در حال رکوع و سجود می‌ماند و ذکر خدا می‌کرد؛ به نظر می‌رسد که این جمله، رمز شوق عمیق و ریشه‌دار آن بزرگوار به معبود و محبوب حقیقی‌اش خداوند متعال است و چون از خلوت با خدا و انس به ذات لایزال او لذت می‌برد، از این رو سجده را ـ که خلوت با خداست ـ طول می‌داده و احساس خستگی نمی‌کرده است.
۹- سیدالشهدا (علیه‌السلام) نسبت به دنیا زاهد، بی‌رغبت و بی‌علاقه بود دنیا در نظر مبارک و خدابین آن حضرت، جلوه و جلا و فروغ و بهایی نداشت، چنان از دنیا اعراض کرده بود که گویا به کلی از آن برکنده شده و قدم در سرای ابدی و جهان آخرت گذاشته است.
۱۰- آنجا که نظر دیگران، نظر خریداری و نگاه عاشقانه بود، نظر آن بزرگوار به دنیا نظر انسان وحشت‌زده بود و نگاهش، نگاه دل‌بریدگان از آن و بالاخره او از دنیا و زرق و برق آن در فرار بود که این چیزها در چشم انسان دریادلی چون امام حسین (علیه‌السلام) کمترین فروغی ندارد.

 

 

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *