موضوع منبر فاطمیه ۲: “‏کسانی که یغضب الله لغضبهم”

دی, ۱۳۹۹ بدون نظر سخنرانی

موضوع منبر، یک منبر کامل از ابتدا تا انتها نیست، بلکه چینشی است از مطالب مرتبط با یک موضوع جهت استفاده در منبر که یقینا نیاز به غنی سازی دارد و میتواند تبدیل به یک یا چند منبر شود.

إنّ اللّه يغضب‏ لغضب‏ فاطمة، و يرضى لرضاها

رحمت از آن خداست

رحمانیت یکی از صفات ایجابی حضرت حق می باشد و همواره خدواند تبارک و تعالی به رحمت بی نهایت شناخته می شود؛ وهمچنان که خود می فرماید «وَ رَحْمَتي‏ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ» (الأعراف‏:۱۵۶) شمول رحمتش بر همه عالم از انس و جن و حیوانات و جامدات و … همیشگی است. هر چیزی که تصور شود مصداق “شیء” است و مشمول سعه رحمت الهی.

  • قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع … وَ مِنْ رَحْمَتِهِ أَنَّهُ خَلَقَ‏ مِائَةَ رَحْمَةٍ جَعَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً فِي الْخَلْقِ كُلِّهِمْ فَبِهَا يَتَرَاحَمُ النَّاسَ وَ تَرْحَمُ الْوَالِدَةُ وَلَدَهَا وَ تَحْنُو الْأُمَّهَاتِ مِنَ الْحَيَوَانَاتِ عَلَى أَوْلَادِهَا فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أَضَافَ هَذِهِ الرَّحْمَةَ الْوَاحِدَةَ إِلَى تِسْعٍ وَ تِسْعِينَ رَحْمَةً فَيَرْحَمُ بِهَا أُمَّةَ مُحَمَّدٍ ص ثُمَّ يُشَفِّعُهُمْ فِيمَنْ يُحِبُّونَ لَهُ الشَّفَاعَةَ مِنْ أَهْلِ الْمِلَّةِ تَمَامَ الْخَبَرِ. (بحار الأنوار؛ ج‏۴؛ ص۱۸۳ به نقل از تفسیر امام عسکری)

این روایت و نظایر آن میزان وسعت رحمت الهی را می رساند. اثر یک درصد از رحمت الهی که در بین تمام خلق تقسیم شده است، تمام رحم و دلسوزی و… است که از ابتدای خلقت رخ داده است و تا انتهای خلقت رخ خواهد داد. ۹۹ قسم دیگر رحمت که فقط مخصوص خود اوست، چه اثری بر عوالم خواهد گذاشت. به همین علت امام زین العابدین ع می فرماید: ” من تعجب میکنم از هلاکت بنده ای مع سعه رحمه الله”

  • وَ قِيلَ لَهُ يَوْماً إِنَّ الْحَسَنَ الْبَصْرِيَّ قَالَ لَيْسَ الْعَجَبُ مِمَّنْ هَلَكَ كَيْفَ هَلَكَ وَ إِنَّمَا الْعَجَبُ مِمَّنْ نَجَا كَيْفَ نَجَا فَقَالَ أَنَا أَقُولُ لَيْسَ الْعَجَبُ مِمَّنْ نَجَا وَ إِنَّمَا الْعَجَبُ مِمَّنْ هَلَكَ مَعَ‏ سَعَةِ رَحْمَةِ اللَّه (إعلام الورى بأعلام الهدى؛ ص۲۶۱)‏

در باب رحمت الهی، تامل در روایت رسول خدا ص انسان را به شگفتی فرو خواهد برد که فرمود:

  • أَنَّ النَّبِيَّ ص قَالَ: وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا مِنَ النَّاسِ أَحَدٌ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ بِعَمَلِهِ قَالُوا وَ لَا أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ وَ لَا أَنَا إِلَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِيَ‏ اللَّهُ‏ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ وَ وَضَعَ يَدَهُ عَلَى فَوْقِ رَأْسِهِ وَ طَوَّلَ بِهَا صَوْتَهُ. (بحار الأنوار؛ ج‏۷ ؛ ص۱۱)

اگر کسی در رحمت الهی غوطه ور نشود، اهل نجات نیست؛ حتی اگر رسول خدا باشد!! البته این نقصی در وجود عقل کل و ختم رسل نیست، بلکه سعه و رحمت الهی است که باید شامل حال همگان شود تا در مقابل خالق خود حرفی برای گفتن داشته باشند.

گر بخواهیم درک بهتری از میزان و وسعت رحمت الهی داشته باشیم، باید به رفتار کسانی که خدا مظهر رحمت خود دانسته است نیم نگاهی داشته باشیم:

پیامبر گرامی اسلام در بدترین شرایط دوران نبوتش، در مکه و در میان مشرکین، پیامی را از طرف پروردگارش دریافت نمود که ای فرستاده من اگر قومت را نفرین کنی، همینک ایشان را عذاب خواهم کرد:

  • وَ النَّبِيُّ ع صَبَرَ فِي ذَاتِ اللَّهِ وَ أَعْذَرَ قَوْمَهُ إِذْ كُذِّبَ فِي ذَاتِ اللَّهِ وَ شُرِّدَ وَ حُصِّبَ بِالْحَصَاةِ وَ عَلَاهُ أَبُو جَهْلٍ بِسَلَا شَاةٍ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى جَاجَائِيلَ مَلَكِ الْجِبَالِ أَنْ شُقَّ الْجِبَالَ وَ انْتَهِ إِلَى أَمْرِ مُحَمَّدٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ قَدْ أُمِرْتُ لَكَ بِالطَّاعَةِ فَإِنْ أَمَرْتَ أَطْبَقْتُ عَلَيْهِمُ الْجِبَالَ فَأَهْلَكْتُهُمْ بِهَا قَالَ إِنَّمَا بُعِثْتُ‏ رَحْمَةً اهْدِ قَوْمِي فَإِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ. (مناقب آل أبي طالب عليهم السلام؛ ج‏۱ ؛ ص۲۱۵)

بعد از آن هم در موقعیت های مختلفی بارها به او گفته شد مانند پیامبران پیشین قومت را نفرین کن، اما ایشان فرمود” إِنَّمَا بُعِثْتُ‏ رَحْمَةً اهْدِ قَوْمِي فَإِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ”. یکی از این موارد جنگ احد بود که منافقین پشت پیامبر را از نیمه راه خالی کردند، مجاهدین به طمع غنیمت نافرمانی کردند، منفعت خواهان از ترس جانشان مانند بز کوهی به بالای کوه گریختند، مشرکین به تقاص بدر بر پیامبری که یاور نداشت تاختند، حمزه سیدالشهدا را کشتند و مثله کردند، ۹۰ زخم کاری بر امیرمومنان یگانه حامی رسول خدا زدند، دندان پیامبر را شکستند و…

  • قَالَ أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ حَدَّثَنِي بِذَلِكَ عَنْهُ الصَّبَّاحُ بْنُ سَيَابَةَ قَالَ: قُلْتُ: كُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ كَمَا يَقُولُ هَؤُلَاءِ قَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا قَبَضَهُ اللَّهُ إِلَّا سَلِيماً وَ لَكِنَّهُ شُجَّ فِي وَجْهِهِ قُلْتُ فَالغَارُ فِي أُحُدٍ الَّذِي يَزْعُمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَارَ إِلَيْهِ قَالَ وَ اللَّهِ مَا بَرِحَ مَكَانَهُ وَ قِيلَ لَهُ أَ لَا تَدْعُو عَلَيْهِمْ قَالَ اللَّهُمَّ اهْدِ قَوْمِي‏ فَإِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ. (إعلام الورى بأعلام الهدى؛ ص۸۳)

و در حنین نیز:

  • أَنَّ النَّبِيَّ ص ضُرِبَ بِحَرْبَةٍ فِي‏ خَدَّهِ يَوْمَ حُنَيْنٍ‏ فَسَقَطَ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ قَامَ وَ قَدْ انْكَسَرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَ الدَّمُ يَسِيلُ عَلَى حُرِّ وَجْهِهِ فَمَسَحَ وَجْهَهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اهْدِ قَوْمِي‏ فَإِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى‏ إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ‏ الْآيَة (إيمان أبي طالب (الحجة على الذاهب إلى كفر أبي طالب) ؛ ص۱۵۴)

امام زمان فرزند عزیزش روحی و ارواح العالمین له الفداء نیز چنین است و هنگام ظهور وقیام به همین سیره عمل خواهد نمود؛ امام صادق علیه السلام از مظهر رحمت بودن امام زمان عجل الله فرجه اینگونه برای مفضل نقل می فرماید:

  • قَالَ الْمُفَضَّلُ: يَا سَيِّدِي يُقِيمُ بِمَكَّةَ قَالَ لَا بَلْ يَسْتَخْلِفُ فِيهَا رَجُلًا مِنْ أَهْلِهِ فَإِذَا سَارَ مِنْهَا وَثَبُوا عَلَيْهِ وَ قَتَلُوهُ فَيَرْجِعُ إِلَيْهِمْ فَيَأْتُوا مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ‏ يَبْكُونَ وَ يَتَضَرَّعُونَ وَ يَقُولُونَ يَا مَهْدِيَّ آلِ مُحَمَّدٍ التَّوْبَةَ فَيَعِظُهُمْ وَ يُنْذِرُهُمْ وَ يُحَذِّرُهُمْ ثُمَّ يَسْتَخْلِفُ فِيهِمْ خَلِيفَةً وَ يَسِيرُ عَنْهُمْ فَيَثِبُونَ عَلَيْهِ بَعْدَهُ وَ يَقْتُلُونَهُ فَيَرْجِعُ إِلَيْهِمْ فَيَخْرُجُونَ إِلَيْهِ مُجَزِّزِينَ النَّوَاصِيَ وَ يَضِجُّونَ وَ يَبْكُونَ وَ يَقُولُونَ يَا مَهْدِيَّ آلِ مُحَمَّدٍ غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا فَاقْبَلْ مِنَّا تَوْبَتَنَا يَا أَهْلَ بَيْتِ الرَّحْمَةِ فَيَعِظُهُمْ وَ يُحَذِّرُهُمْ وَ يَسْتَخْلِفُ فِيهِمْ خَلِيفَةً وَ يَسِيرُ فَيَثِبُونَ عَلَيْهِ بَعْدَهُ وَ يَقْتُلُونَهُ فَيَرِدُ إِلَيْهِمْ أَنْصَارُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ النُّقَبَاءِ فَيَقُولُ ارْجِعُوا إِلَيْهِمْ لَا تُبْقُوا مِنْهُمْ أَحَداً إِلَّا مَنْ وُسِمَ وَجْهُهُ بِالْإِيمَانِ فَلَوْ لَا رَحْمَةُ اللَّهِ‏ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ أَنَا تِلْكَ‏ الرَّحْمَةُ لَرَجَعْتُ الَيْهِمْ مَعَكُمْ فَقَدْ قَطَعُوا الْإِعْذَارَ وَ الْإِنْذَارَ بَيْنَ اللَّهِ وَ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَيَرْجِعُونَ إِلَيْهِمْ فَوَ اللَّهِ لَا يَسْلَمُ مِنَ الْمِائَةِ مِنْهُمْ وَاحِدٌ وَ اللَّهِ وَ لَا مِنَ الْأَلْفِ وَاحِدٌ. (الهداية الكبرى ؛ ص۳۹۹)

 

مظهر رحمت، غضب می کند

خداوندی که رحمت لایتناهی است، در کنار صفت رحمت، صفت غضب را هم تمام و کمال دارد. خداوندی که رحمتش برای همه عوالم و مخلوقات همیشگی است، خشم و غضب هم دارد و این غضب هم عین علم و قدرت اوست و اثری چون عذاب عظیم، مهین و الیم دارد.

خداوندی که در ادعیه و زیارات بسیار فرمودند “يَا مَنْ سَبَقَتْ‏ رَحْمَتُهُ‏ غَضَبَه”، “أَنْتَ الَّذِي تَسْعَى‏ رَحْمَتُهُ‏ أَمَامَ‏ غَضَبِه‏”و… ، در مواردی خود می فرماید عده ای از دایره لطف و رحمت من خارج می شوند و مشمول غضب و خشم من خواهند شد و از این غضب نجاتی ندارند. ازجمله این موارد:

کفر:

  • مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إيمانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ‏ مِنَ‏ اللَّهِ‏ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ (۱۰۶)

شرک:

  • إِنَّ الَّذينَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ‏ مِنْ‏ رَبِّهِمْ‏ وَ ذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرينَ (۱۵۲)

خلف وعده:

  • فَرَجَعَ مُوسى‏ إِلى‏ قَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً قالَ يا قَوْمِ أَ لَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْداً حَسَناً أَ فَطالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ أَمْ أَرَدْتُمْ أَنْ يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ‏ مِنْ‏ رَبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُمْ مَوْعِدي (۸۶)

قتل عمد:

  • وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها وَ غَضِبَ‏ اللَّهُ‏ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظيماً (۹۳)

بنابر این انسان باید در تمام طول زندگی خود سعی بر این داشته باشد که در ظل رحمت الهی قرار گیرد و نعوذ بالله مشمول خشم و عذاب الهی نشود. پس شناخت موارد غضب الهی و دوری از آنها جزو وظایف انسان خواهد بود.

غضب بشر کجا مجاز است؟

هرچه خشم و غضب در مورد خداوند به جا و ممدوح و از روی علم و اراده الهی است، در مورد بشر ممذوم و نشان جهل و بی ارادگی بشر است. آیات و روایات هرکجا به غضب بشر می رسد، خلق را از آن، به هر شیوه و روشی که باشد، منع نموده است. از جمله این موارد:

  • الَّذينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْكاظِمينَ‏ الْغَيْظَ وَ الْعافينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ (آل عمران:۱۳۴)
  • عَنْ مُيَسِّرٍ قَالَ: ذُكِرَ الْغَضَبُ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ ع فَقَالَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَغْضَبُ فَمَا يَرْضَى أَبَداً حَتَّى‏ يَدْخُلَ‏ النَّارَ فَأَيُّمَا رَجُلٍ غَضِبَ عَلَى قَوْمٍ وَ هُوَ قَائِمٌ فَلْيَجْلِسْ مِنْ فَوْرِهِ ذَلِكَ فَإِنَّهُ سَيَذْهَبُ عَنْهُ رِجْزُ الشَّيْطَانِ وَ أَيُّمَا رَجُلٍ غَضِبَ عَلَى ذِي رَحِمَ فَلْيَدْنُ مِنْهُ فَلْيَمَسَّهُ فَإِنَّ الرَّحِمَ إِذَا مُسَّتْ سَكَنَتْ. (الكافي؛ ج‏۲ ؛ ص۳۰۲)
  • عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ الْغَضَبُ يُفْسِدُ الْإِيمَانَ كَمَا يُفْسِدُ الْخَلُّ الْعَسَلَ‏ (الكافي؛ ج‏۲ ؛ ص۳۰۲)
  • إِيَّاكَ وَ الْغَضَبَ فَإِنَّ أَوَّلَهُ‏ جُنُونٌ‏ وَ آخِرَهُ‏ نَدَمٌ‏. (عيون الحكم و المواعظ؛ ص۹۶)
  • وَ خَرَجَ ص يَوْماً وَ قَوْمٌ يَدْحُونَ حَجَراً فَقَالَ أَشَدُّكُمْ مَنْ‏ مَلَكَ‏ نَفْسَهُ‏ عِنْدَ الْغَضَبِ‏ وَ أَحْمَلُكُمْ مَنْ عَفَا بَعْدَ الْمَقْدُرَةِ (تحف العقول؛ ص۴۵)
  • قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع‏ مَنْ كَظَمَ غَيْظاً وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى إِمْضَائِهِ- حَشَا اللَّهُ‏ قَلْبَهُ‏ أَمْناً وَ إِيمَاناً يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ: وَ مَنْ مَلَكَ نَفْسَهُ إِذَا رَغِبَ وَ إِذَا رَهِبَ- وَ إِذَا غَضِبَ حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّار (تفسير القمي ؛ ج‏۲ ؛ ص۲۷۷)
  • يَا عَلِيُ‏ لَا تَغْضَبْ‏ فَإِذَا غَضِبْتَ فَاقْعُدْ وَ تَفَكَّرْ فِي قُدْرَةِ الرَّبِّ عَلَى الْعِبَادِ وَ حِلْمِهِ عَنْهُمْ (بحار الأنوار؛ ج‏۷۴ ؛ ص۶۷)

 در همه این آیات و احادیث و امثال و نظایر آن غضب کردن مخلوقات نهی شده و از آن تعبیر به جنون، آتش، ندای شیطان، مفسد ایمان و… شده است. بحث غضب و خشم، بحث مفصلی است، اما نکته ای که در این متن به آن اشاره داریم این است که غضب در هر شرایطی مذموم دانسته شده است، مگر در یک جا !!!

  • حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُوسَى بْنِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُوسَى بْنِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ [عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ] عَنْ أَبِيهِ [عَنْ‏] عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ قَالَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع سَأَلْتُ خَالِي هِنْدَ بْنَ أَبِي هَالَةَ عَنْ حِلْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ كَانَ وَصَّافاً لِلنَّبِيِّ ص‏… َ قُلْتُ صِفْ لِي مَنْطِقَهُ فَقَال‏ … وَ لَا تُغْضِبُهُ الدُّنْيَا وَ مَا كَانَ لَهَا فَإِذَا تُعُوطِيَ الْحَقُّ لَمْ يَعْرِفْهُ أَحَدٌ وَ لَمْ‏ يَقُمْ‏ لِغَضَبِهِ‏ شَيْ‏ءٌ حَتَّى يُنْتَصَرَ لَه‏ … (عيون أخبار الرضا عليه السلام ؛ ج‏۱ ؛ ص۳۱۷)

غضب فقط در صورتی مجاز بلکه واجب است که در مسیر ادای حق و جلب رضایت خدای متعال باشد. تنها خشمی که پسندیده است، خشم الهی است، چه این خشم از جانب خداوند باشد، چه در راه رضای او. راه رسیدن به این مهم در یک کلمه خلاصه می شود و آن “تسلیم” در برابر خواست خداست.

  • قيل للحسن ع إن أبا ذر كان يقول الفقر أحب إلي من الغنى و السقم أحب إلي من الصحة فقال رحم‏ الله‏ أبا ذر أما أنا فأقول من اتكل إلى حسن الاختيار من الله لم يتمن أنه في غير الحال التي اختارها الله له‏ (شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد ؛ ج‏۳ ؛ ص۱۵۶)
  • رِضَى‏ اللَّهِ‏ رِضَانَا أَهْلَ الْبَيْتِ، نَصْبِرُ عَلَى بَلَائِهِ وَ يُوَفِّينَا أُجُورَ الصَّابِرِين (نزهة الناظر و تنبيه الخاطر؛ ص۸۶)

شاید این کلام به ظاهر ساده و راحت باشد، لکن می توان گفت یکی از امتحانات بشر بلکه حتی انبیای الهی این بوده است که خشم ایشان چقدر مطابق و همراه با غضب الهی بوده و چه مقدار خواست و هوای نفس ایشان در آن دخیل بوده است.

همانگونه که خداوند در مورد “ذا النون” در قرآن کریم می فرماید: «وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى‏ فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمين‏ » (الأنبياء :۸۷)

نهایت درجه ای که انبیا و اولیای الهی و همه مخلوقات باید سعی کنند به آن دست یابند، “یغضبون لغضب الله و یرضون لرضی الله” می باشد.

‏کسانی که “یغضب الله لغضبهم”

خداوندی که سراسر رحمت است، در مواردی غضب می کند و غضبش هم شدید و نتیجه اش عذاب الیم است. بشر هم باید تمام تلاش خود را در سراسر عمر بنماید تا در دایره رحمت الهی بماند و از غضب خداوند دور بماند، همچنین غضب و رضای خود را مطابق با غضب و رضای خداوند قرار دهد. رسیدن به این مقام اوج قله قربی است ک یک انسان می تواند به آن دسترسی داشته باشد.

اما افرادی هستند در میان بشر به مقامی نائل آمده اند که نه تنها غضب و خشمشان مذموم نیست، بلکه خداوند عالم به غضب ایشان غضب می کند و خشمشان از موارد غضب الهی به شمار می رود. این افراد قابل مقایسه حتی با انبیای اولوالعزم الهی نیستند:

امیرالمومنین علیه السلام :

  • ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص: فَأَيُّكُمْ دَفَعَ الْيَوْمَ عَنْ عِرْضِ أَخِيهِ الْمُؤْمِنِ قَالَ عَلِيٌّ ع: أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَرَرْتُ بِعَبْدِ اللَّهِ [بْنِ أُبَيٍ‏] وَ هُوَ يَتَنَاوَلُ عِرْضَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ فَقُلْتُ لَهُ: اسْكُتْ لَعَنَكَ اللَّهُ- فَمَا، تَنْظُرُ إِلَيْهِ إِلَّا كَنَظَرِكَ إِلَى الشَّمْسِ، وَ لَا تَتَحَدَّثْ عَنْهُ إِلَّا كَتَحَدُّثِ أَهْلِ الدُّنْيَا عَنِ الْجَنَّةِ، فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ زَادَكَ لَعَائِنَ إِلَى لَعَائِنَ بِوَقِيعَتِكَ فِيهِ. فَخَجِلَ وَ اغْتَاظَ، فَقَالَ: يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنَّمَا كُنْتُ فِي قَوْلِي مَازِحاً. فَقُلْتُ لَهُ: إِنْ كُنْتَ جَادّاً فَأَنَا جَادٌّ، وَ إِنْ كُنْتَ هَازِلًا فَأَنَا هَازِلٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص: لَقَدْ لَعَنَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عِنْدَ لَعْنِكَ لَهُ، وَ لَعَنَتْهُ مَلَائِكَةُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ- وَ الْحُجُبِ وَ الْكُرْسِيِّ وَ الْعَرْشِ، إِنَ‏ اللَّهَ‏ تَعَالَى‏ يَغْضَبُ‏ لِغَضَبِكَ‏، وَ يَرْضَى لِرِضَاكَ، وَ يَعْفُو عِنْدَ عَفْوِكَ، وَ يَسْطُو عِنْدَ سَطْوَتِكَ. (التفسير المنسوب إلى الإمام الحسن العسكري عليه السلام ؛ ص۸۷)

حسنین علیهما السلام:

  • أَنَّ اللَّهَ يَجْمَعُ الْخَلَائِقَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيَسْتَوِي بِهِمُ الْأَقْدَامُ ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ يُسْمِعُ الْخَلَائِقَ غُضُّوا أَبْصَارَكُمْ حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَةُ الصِّدِّيقَةُ ابْنَةُ مُحَمَّدٍ ص وَ مَنْ مَعَهَا فَلَا يَنْظُرُ إِلَيْكِ يَوْمَئِذٍ إِلَّا إِبْرَاهِيمُ خَلِيلُ الرَّحْمَنِ [ص‏] وَ عَلِيُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع وَ يَطْلُبُ آدَمُ حَوَّاءَ فَيَرَاهَا مَعَ أُمِّكِ خَدِيجَةَ أَمَامَكِ ثُمَّ يُنْصَبُ لَكِ مِنْبَرٌ مِنْ نُورٍ [النُّورِ] فِيهِ سَبْعُ مَرَاقٍ [مِرْقَاةِ] بَيْنَ الْمِرْقَاةِ إِلَى الْمِرْقَاةِ صُفُوفُ الْمَلَائِكَةِ بِأَيْدِيهِمْ أَلْوِيَةُ النُّورِ وَ تَصْطَفُّ الْحُورُ الْعِينُ عَنْ يَمِينِ الْمِنْبَرِ وَ عَنْ يَسَارِهِ وَ أَقْرَبُ النِّسَاءِ مِنْكِ [مَعَكِ‏] عَنْ يَسَارِكِ حَوَّاءُ وَ آسِيَةُ بِنْتُ مُزَاحِمٍ فَإِذَا صِرْتِ فِي أَعْلَى الْمِنْبَرِ أَتَاكِ جَبْرَئِيلُ ع فَيَقُولُ [فَقَالَ‏] لَكِ يَا فَاطِمَةُ سَلِي حَاجَتَكِ فَتَقُولِينَ يَا رَبِّ أَرِنِي الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ فَيَأْتِيَانِكِ وَ أَوْدَاجُ الْحُسَيْنِ تَشْخُبُ دَماً وَ هُوَ يَقُولُ يَا رَبِّ خُذْ لِيَ الْيَوْمَ حَقِّي مِمَّنْ ظَلَمَنِي فَيَغْضَبُ‏ عِنْدَ ذَلِكِ‏ الْجَلِيلُ‏ وَ يَغْضَبُ [تَغْضَبُ‏] لِغَضَبِهِ جَهَنَّمُ وَ الْمَلَائِكَةُ أَجْمَعُونَ فَتَزْفِرُ جَهَنَّمُ عِنْدَ ذَلِكِ زَفْرَةً ثُمَّ يَخْرُجُ فَوْجٌ مِنَ النَّارِ فَيَلْتَقِطُ [وَ يَلْتَقِطُ] قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ وَ أَبْنَاءَهُمْ وَ أَبْنَاءَ أَبْنَائِهِم‏ (تفسير فرات الكوفي؛ ص۴۴۵)

فاطمه زهرا علیها السلام:

  • قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَغْضَبُ‏ لِغَضَبِ‏ فَاطِمَة و يرضى لرضاها (متواتر بین اهل سنت و شیعه)

 

فاطمه زهرا مقامی در نزد خداوند دارد که اگر به هر دلیلی غضبناک شود، خداوند با خشم او خشمگین می شود و هرکس می خواهد در دایره رحمت الهی قرار گیرد و رضایت حضرت حق را جلب نماید، باید به دنبال گرفتن رضایت فاطمه زهرا بدود؛ این است مقام فاطمه زهرا سلام الله علیها

حال ببینید چنین شخصیتی بعد از رسول خدا چه حالی دارد. دو روایت از خشم و نارضایتی فاطمه بعد از پدر و اثر آن در عالم دنیا و آخرت را بخوانید:

  • وَ كَانَ عَلِيٌّ ع يُصَلِّي فِي الْمَسْجِدِ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ فَكُلَّمَا صَلَّى قَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ وَ عُمَرُ كَيْفَ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى أَنْ ثَقُلَتْ فَسَأَلَا عَنْهَا وَ قَالا قَدْ كَانَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهَا مَا قَدْ عَلِمْتَ فَإِنْ رَأَيْتَ أَنْ تَأْذَنَ لَنَا فَنَعْتَذِرَ إِلَيْهَا [مِنْ ذَنْبِنَا] قَالَ ع ذَاكَ إِلَيْكُمَا فَقَامَا فَجَلَسَا بِالْبَابِ وَ دَخَلَ عَلِيٌّ ع عَلَى فَاطِمَةَ ع فَقَالَ لَهَا أَيَّتُهَا الْحُرَّةُ فُلَانٌ وَ فُلَانٌ بِالْبَابِ يُرِيدَانِ أَنْ يُسَلِّمَا عَلَيْكِ فَمَا تَرَيْنَ قَالَتْ ع الْبَيْتُ بَيْتُكَ وَ الْحُرَّةُ زَوْجَتُكَ فَافْعَلْ مَا تَشَاءُ فَقَالَ شُدِّي قِنَاعَكِ فَشَدَّتْ‏ [قِنَاعَهَا] وَ حَوَّلَتْ وَجْهَهَا إِلَى الْحَائِطِ فَدَخَلَا وَ سَلَّمَا وَ قَالا ارْضَيْ عَنَّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْكِ فَقَالَتْ مَا دَعَاكُمَا إِلَى هَذَا فَقَالا اعْتَرَفْنَا بِالْإِسَاءَةِ وَ رَجَوْنَا أَنْ تَعْفِي عَنَّا وَ تُخْرِجِي سَخِيمَتَكِ فَقَالَتْ فَإِنْ كُنْتُمَا صَادِقَيْنِ فَأَخْبِرَانِي عَمَّا أَسْأَلُكُمَا عَنْهُ فَإِنِّي لَا أَسْأَلُكُمَا عَنْ أَمْرٍ إِلَّا وَ أَنَا عَارِفَةٌ بِأَنَّكُمَا تَعْلَمَانِهِ فَإِنْ صَدَقْتُمَا عَلِمْتُ أَنَّكُمَا صَادِقَانِ فِي مَجِيئِكُمَا قَالا سَلِي عَمَّا بَدَا لَكِ قَالَتْ نَشَدْتُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ سَمِعْتُمَا رَسُولَ اللَّهِ ص يَقُولُ فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّي فَمَنْ آذَاهَا فَقَدْ آذَانِي قَالا نَعَمْ فَرَفَعَتْ يَدَهَا إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ إِنَّهُمَا قَدْ آذَيَانِي فَأَنَا أَشْكُوهُمَا إِلَيْكَ وَ إِلَى رَسُولِكَ لَا وَ اللَّهِ‏ لَا أَرْضَى‏ عَنْكُمَا أَبَداً حَتَّى أَلْقَى [أَبِي‏] رَسُولَ اللَّهِ وَ أُخْبِرَهُ بِمَا صَنَعْتُمَا فَيَكُونَ هُوَ الْحَاكِمَ [فِيكُمَا] «۵۰» قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ دَعَا أَبُو بَكْرٍ بِالْوَيْلِ وَ الثُّبُورِ وَ جَزِعَ جَزَعاً شَدِيدا (كتاب سليم بن قيس الهلالي ؛ ج‏۲ ؛ ص۸۶۹)
  • ثم دخلوا فأخرجوا عليا ع ملببا فخرجت فاطمة ع فقالت: يا با بكر أ تريد أن ترملني من زوجي‏ و الله لئن لم تكف عنه لأنشرن‏ شعري‏- و لأشقن‏ جيبي‏ و لآتين قبر أبي و لأصيحن إلى ربي، فأخذت بيد الحسن و الحسين ع، و خرجت تريد قبر النبي ص فقال علي ع لسلمان: أدرك ابنة محمد فإني أرى جنبتي المدينة تكفيان، و الله إن نشرت شعرها و شقت جيبها- و أتت قبر أبيها و صاحت إلى ربها- لا يناظر بالمدينة أن يخسف بها [و بمن فيها] فأدركها سلمان رضي الله عنه. فقال: يا بنت محمد إن الله إنما بعث أباك رحمة فارجعي، فقالت: يا سلمان يريدون قتل علي ما على علي صبر- فدعني حتى آتي قبر أبي فأنشر شعري- و أشق جيبي و أصيح إلى ربي، فقال سلمان: إني أخاف أن تخسف بالمدينة، و علي بعثني إليك- و يأمرك أن ترجعي إلى بيتك و تنصرفي، فقالت: إذا أرجع و أصبر و أسمع له و أطيع… (تفسير العياشي ؛ ج‏۲ ؛ ص۶۷)

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *