مقتل حضرت علی اکبر – میرباقری

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر سخنرانی

صلی الله علیک یا ابا عبدالله؛

… خیلی سنگین تمام شد، هم شهادت خود حضرت و هم عزیزانی که با خودش آورده بود. هر یکی، یک عالَم بودند و مصیبت همه آنها مصیبت سید الشهداء بود. آمد کنار خیام «فاستأذن أباه فأذن له» کسی چه می‌داند این شخصیت کیست؟ همه خیال می‌کنند جناب یعقوب یک فرزندی از او گم شده و گریه می‌کند. فرمود: {إنّما أشکوا بثی وحزني إلی الله} غصه من از این جنس نیست، کسی چه می‌داند؟! فرمود: بیش از چهل مادری که فرزند از دست داده باشد، بر یعقوب غصه وارد شد. فقط خدا می‌فهمد «اللهم اشهد علی هؤلاء القوم قد برز إلیهم غلام أشبه الناس خلقاً وخُلقاً ومنطقاً برسولك وکنّا إذا اشتقنا إلی رسولك نظرنا إلیه» هر وقت دلمان برای آن پیامبر خاتم تنگ می‌شد، بد و بالای او را نگاه می‌کردیم. منطقش، منطق رسول خدا بود. {ما ینطق عن الهوی إن هو إلّا وحی یوحی} کیست این آقا؟

بیخود نبود، وقتی ندای علی از میدان آمد. رفت جنگ نمایانی کرد، برگشت و از پدر اجازه شهادت گرفت. آن چه از اسرار باید بگیرد گرفت «هات لسانك» کار تمام شد. فرمود: برو، امیدوارم به زودی از دست جدت سیراب بشوی. آمد در میدان، از اسب روی زمین آمد. چه کند، پدر را صدا بزند در این میدان و معرکه؟ صدا نزند، شاید یک بار دیگر امام حسین دلش بخواهد سر علی را به دامن بگیرد. با خود گفت: من خداحافظی می‌کنم، پدرم خودش می‌داند. لذا از میدان صدا زد «أبتا علیك منّي السلام هذا جدّي رسول الله سقانا بکأس الاوفی» . نمی‌دانم این جمله چه کرد با دل امام حسین: «السلام علی المقطوع الوتین» رگ دل امام حسین را پاره کرد. لذا وقتی آمد در میدان، غبار جنگ فرو افتاد، نگاه کرد «قطعوه بسیوفهم ارباً ارباً» . تعبیر مرحوم شیخ حر عاملی است و الا عرض نمی‌کنم: «سقط عن الفرس» با زانوها خودش را رساند کنار بدن علی «فجلس علی التراب» روی خاک‌ها نشست «وبکی بکاءً عالیاً» . به اهل حرم فرموده بود: بلند گریه نکنید، اینجا خودش وسط لشکر بلند بلند گریه کرد. سر علی را روی دامن گذاشت، از پرده دل صدا زد: «ولدي علي» عزیز دلم، میوه دلم «ولدي علي» . جواب نشنید؛ تعبیر سید این است: خون‌ها را از دهان علی پاک کرد، دوباره صدا زد: «ولدي علي» دید کار تمام شده. نمی‌دانم چه گذشت بر دل امام حسین، آقازاده را آرام با ادب روی زمین گذاشت، دیدند خمش شد «فوضع خدّه علی خدّه» .

«علي علی الدنیا بعدك العفا لقد استرحت من همّ الدنیا وغمّها وبقي أبوك وحیداً فریداً»

ای پسر من پدر پیر تو هستم              پدر پیر و زمین‌گیر تو هستم

ای جگر گوشه من لب وا کن              شاد و خرسند دل بابا کن

 

حجت الاسلام و المسلمین میرباقری

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *