روضه عطش – استاد نظری منفرد

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر سخنرانی

پنجاه سال از رحلت رسول خدا بیشتر نگذشته بود، کسی که پیامبر او را سید شباب اهل جنت به مردم معرفی کرد، کسی که او را روی شانه‌اش سوار می‌کرد، کسی که لبهایش را در دهان می‌گرفت و می‌مکید، کسی که زبانش را در دهان او می‌گذاشت و امام حسین می‌مکید، او را روی سینه‌اش می‌نشاند، او را روی شانه‌اش سوار می‌کرد، حالا باید بدن این انسان الهی و انسان ملکوتی برود زیر سُم اسب و لِه بشود.

انسان این درد را کجا باید بگوید؟! اینها چه امتی بودند که اسم امت را یدک می‌کشیدند؟

خانوا بعترة أحمد من بعده ظلماً           و ما حفظوا بهم ما استودعوا

فکأنما اوصی النبی بثقله                    أن لا یصان فما رعوه و ضیعوا

وصیت به ثقل کرده بود، هیچ رعایت نکردند. آب را بستند، امام حسین را محاصره کردند. یکی از مصائبی که در عاشورا باید حتما متذکر بشویم، حالا مصیبت شهدای کربلا، مصیبت اصحاب امام حسین مصیبت عطش است؛ چون روضه‌اش را خدای متعال برای آدم، برای موسی این روضه را خواند.

زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد                 فریاد العطش ز بیابان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید              خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

عطش مراتبی دارد؛ انسان وقتی تشنه می‌شود ابتدا لب‌ها خشک می‌شود، کم‌کم تشنگی شدت پیدا می‌کند، دهان خشک می‌شود، تشنگی شدت بیشتری پیدا می‌کند، چشم اشیاء را تار می‌بیند. عطش شدید می‌شود و به اوج می‌رسد که نزدیک است انسان را هلاک کند، شروع می‌کند جگر به سوختن و جگر می‌سوزد.

امام حسین روز عاشورا می‌فرمود: جگرم از تشنگی می‌سوزد.

آب که ندادند؛ آقا یک وقت احساس کرد سینه مبارکش سنگین است؛ چشم باز کرد و دید: «والشمر جالسٌ علی صدره»

واحسرتا کم یستغیث بجده       والشمر منه یقطع الاوصالا

صلی الله علیک یا ابا عبدالله

 

حجت الاسلام و المسلمین نظری منفرد

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *