حزن ابدی (۱۲)

اردیبهشت, ۱۳۹۹ بدون نظر تاریخ نگار
گریه و زاری امام حسن علیه السلام 
محمد بن حنیفه روایت کرده است که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: مرا بردارید و به خانه ببرید.
پس حضرت را با نهایت ضعف برداشتیم و به خانه بردیم و مردم بر دور آن حضرت گریه و زاری می کردند؛ نزدیک بود که خود را هلاک کنند.
پس امام حسن علیه السلام در عین گریه و زاری و ناله و بی قراری، با پدر بزرگوار خود گفت: ای پدر بعد از تو برای ما که خواهد بود؟ مصیبت تو بر ما امروز مثل مصیبت رسول خدا است؛ گویا گریه را به خاطر مصیبت تو آموخته ایم. 
امیرالمؤمنین علیه السلام آن حضرت را به نزدیک خود طلبید؛ چون نظر کرد دیده های آن امام مظلوم را دید که از بسیاری گریه مجروح گردیده است؛ به دست مبارک خود آب از دیده های نور دیده خود پاک کرد و دست بر دل مبارکش گذاشت گفت: ای فرزند! خداوند عالمیان دل تو را به صبر ساکن گرداند، مزد تو و برادران تو را در مصیبت من عظیم گرداند و اضطراب تو را و اشک تو را ساکن سازد؛ به درستی که حق تعالی تو را اجر داد به قدر مصیبت تو.
بحارالانوار، ج۴۲، ص۲۷۶ – ۲۸۹
برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *