نازل شدن آيۀ محبّت

مرداد, ۱۳۹۸ بدون نظر تاریخ نگار

پيامبر اکرم صلی الله علیه وآله در روز هفدهم ماه ذی‌الحجّة سال دهم هجری، هنگام بازگشت از مراسم حج، در وادی «قُدَید»، به فاصلۀ یک روز تا سرزمین غدیر، بعد از نماز ظهر، با صدای بلند اين‌گونه دعا کردند:

اَللّهُمَ‌ هَبْ‌ لِعَلِّيٍ‌ المَوَدَّةَ في‌ صُدورِ المُؤمِنينَ، وَالهَيبَةَ وَالعَظَمَةَ في صُدورِ المُنافِقينَ؛ پروردگارا! برای علی علیه السلام
در دل مؤمنان محبّتی و در دل منافقان، هيبت و عظمتی قرار ده!‌[۱]

بعد به حضرت علی علیه السلام فرمودند: دعا کن. ايشان عرض کردند: چه دعايی کنم؟ فرمودند: بگو: خدايا برای من نزد خودت عهد و پيمانی، و در قلب مؤمنين برایم محبّتی قرار ده!

حضرت اميرالمؤمنين علیه السلام هم سه مرتبه دعا کردند و فرمودند: خدايا، مودّت مرا در قلوب مردان و زنان مؤمن ثابت بدار و پيامبر آمين گفتند. آن‌گاه اين آيه نازل شد:

«إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا؛ آنان ‌که ایمان آوردند و کردارشان شایسته است، خدای رحمان به زودی محبتشان را در دل‌ها قرار می‌دهد.»[۲]

و بدين‌گونه در اثر دعای پيامبراکرم صلی الله علیه وآله و اميرالمؤمنين علیه السلام
خداوند تکويناً در دل مؤمنين محبّت حضرت علی علیه السلام را قرار داد!

نکات آيۀ محبّت

۱- محبّت حضرت علی علیه السلام در دل‌های مؤمنين امری الهی است. به همين خاطر به سادگی از بین نمی‌رود.

۲- دوست داشتن حضرت علی علیه السلام و در کنار آن دوستی با دشمنان آن حضرت ممکن نيست؛ چون فرمودند:

لَنْ يُحِبَّنَا مَنْ يُحِبُّ مُبْغِضَنَا إِنَّ ذَلِكَ لَا يَجْتَمِعُ فِي قَلْبٍ وَاحِد؛ هرگز ما را دوست نمي‌دارد کسی که دشمن ما را دوست داشته باشد. چنين چيزی در يک قلب جمع نخواهد شد[۳].

۳- در اين آيۀ شریفه خداوند می‌فرماید: مودّت و محبت علی علیه السلام را در قلب مؤمنین قرار داده‌ام. از طرفی آن حضرت را امير مؤمنان معرفی کرده است. پس کسی که محبّت آن حضرت را ندارد، از جمع مؤمنین بيرون است.

۴- پيامبر اکرم صلی الله علیه وآله محبّت به حضرت علی علیه السلام را علامت طيب ولادت دانستند و فرمودند:

«يا عَلِيُّ، لا يُحِبُّكَ‌ إلّا مَن‌ طابَت‌ وِلادَتُه‌؛و لایُبغضُك اِلّامَن خَبُثَت ولادَتُهُ ولایُوالِكَ اِلّا مُؤمِن ولایُعادیكَ اِلّاكافِر ای علی، تو را دوست نمی‌دارد، مگر آن که نَسَبش پاک باشد.وبا تو کینه نورزد مگر آنکه نسبش پلید باشد و باتو دوستی نکند مگر مؤمن و با تو دشمنی نکند مگر کافر!»[۴]

۵- واین حدیث نبویّ که فرمودند: «یاعَلي لایُحِبكَ اِلّا مُؤمِن وَلایُبغِضُكَ اِلّامُنافِق» یاعلی تو را دوست ندارد مگر مؤمن و با تو کینه نورزد مگر منافق.» در تمام کتاب‌های مهمّ شیعه و سنی آمده است![۵]

۶- در آیه شریفه ۷ سوره حجرات فرموده:«…ولكنّ اللهَ حبَّب إلیكُمُ الإیمانَ و زَیَّنَهُ فی قُلوبِكُم وكَرَّه إلَیكُم الكُفرَ والفُسُوقَ وَالعِصیانَ یعنی خداوند ایمان را محبوب شما قرار داد وآن را در دل هایتان زینت بخشیدو کفر و فسوق و عصیان را منفور شما ساخت»[۶]. روایات زیادی می‌فرمایند مُراد از ایمان در این آیۀ شریفه امیرالمؤمنین علی علیه السلام است و مُراد از کفر و فسوق و عصیان دشمنان آن حضرتند!

[۱]. بحارالانوار، ج۳۶، ص ۹۹، از تفسیر عیاشی.

[۲]. سورۀ مریم: آیه ۹۶٫

[۳]. امالی طوسی، ص ۱۴۸٫

[۴]. کمال الدین: ح۱، ص۲۶۱٫

[۵]. امالی شیخ مفید: ص۳۰۸٫

[۶]. تفسیر برهان: ذیل آیه شریفه ۷، سوره حجرات.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *