نازل شدن سوره‌ی “هل أتی”

شهریور, ۱۳۹۸ بدون نظر تاریخ نگار

در سال ششم هجری، امام حسن و امام حسين علیهماالسلام بيمار می‌شوند؛ پيامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله با جمعی از اصحاب از امام حسن و امام حسين علیهماالسلام عيادت می‌کنند و به اميرالمؤمنين علیه‌السلام می‌فرمايند: «اگر برای فرزندانت نذری کنی، خداوند آن‌ها را شفا خواهد داد.»
اميرالمؤمنين علیه‌السلام فرمودند: «سه روز برای شفای آن‌ها روزه خواهم گرفت.» حضرت زهرا علیهاالسلام نيز همان نذر را نيّت کردند. امام حسن و امام حسين علیهماالسلام و فضّه‌ی خادمه نيز گفتند: «ما هم سه روز، روزه خواهيم گرفت.» چیزی نگذشت که خداوند آنان را شفا داد و آن‌ها شروع به روزه گرفتن کردند.

حضرت علی علیه‌السلام از يکی از همسايگان مقداری جو قرض گرفتند و حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها با دست خود یک سوم آن جوها را آرد کردند و آردها را خمير کرده و پنج قرص نان پخته و برای افطار در سفره قرار دادند.
هنگام افطارمسکينی در خانه را زد و تقاضای کمک کرد؛ حضرت علی علیه‌السلام نان خود را به مسکین داد. آنان یکی پس از دیگری به مولای خود امیرالمومنین علیه‌السلام اقتدا نموده، نان‌های خود را به مسکين دادند و تنها با آب افطار کردند.
روز دوّم حضرت زهرا علیهالسلام يک سوم ديگر از آردها را خمير کرده و نان پختند؛ هنگام افطار يتيمی به درِ خانه‌ی ایشان آمد و تقاضای کمک کرد. حضرات این‌بار هم ایثار نموده همه‌ی نان‌ها را به يتیم دادند و خود با آب افطار کردند.
روز سوّم نیز همان اتّفاقات تکرار شد و هنگام افطار اسيری آمد و همان تقاضا را داشت و آنان تنها غذای خود یعنی همان نان‌ها را به او دادند و باز با آب افطار نمودند!

پس از سه روز روزه‌داری، روز ۲۵ ذی‌الحجّة، حضرت علی علیه‌السلام همراه با امام حسن و امام حسين علیهماالسلام، در حالی که آنان از گرسنگی می‌لرزيدند، خدمت پيامبرصلی‌الله‌علیه‌وآله رسیدند[۱]؛ پيامبر اکرم فرمودند: «برای من سخت است که شما را به اين حالت ببينم.» آنگاه پیامبر با آنان همراه شده به خانه‌ی ایشان رفتند و دیدند حضرت زهرا علیهاالسلام که چشمانش از گرسنگی فرو رفته بود، در محراب عبادت ایستاده است!

پيامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله ایشان را مورد محبت قرار دادند؛ آن‌گاه جبرئيل نازل شد و به پیامبر اکرم از طرف خدا با داشتن چنین خاندانی تبریک گفت و آیات سوره‌ی «دهر» (که نام دیگر آن سورۀ «انسان» و نام سوّمش سوره‌ی «هل أتی» است) را تقدیم پیامبر اکرم نمود و برایش قرائت کرد و آنگاه ظرفی پُر از غذای بهشتی از آسمان برای ایشان آورده شد و آن‌ها ميل کردند.

علّامه امینی در الغدیر این حدیث را به قول ۳۴ نفر از علمای معروف اهل سنّت مستند فرموده است.[۲]

خدای متعال در این سوره از اهلبیت علیهم‌السلام بسیار تجلیل و تعریف نموده و از آنان با عنوان ابرار، یعنی خوبان خدا و عباد الله، یعنی بندگان خالص خدا یاد کرده است و مخالفينِ ايشان را کافر نامیده و از کارِ با اخلاص و پر زحمت ایشان بسیار تمجید نموده و همه‌ی نعمت‌های بهشتی و مقامات رفیع آن را به اهل بیت علیهم‌السلام وعده داده است.
همۀ مفسِّرین شیعه و جمع زیادی از مفسِّرین اهل سنّت معترف‌اند که هجده آیه‌ی این سوره‌ی مبارکه بلکه بیشتر آیات آن در مدینه و درباره‌ی این واقعه و در حق اهل بییت علیهم السلام نازل شده است.[۳]
شایسته است در این ایّام به شرح و تفسیر این آیات شریفه پرداخته شود ان‌شاءالله.

این جزوه بنابر اختصار بوده و لازم است برای دریافت معارف عالیه‌ی این مباحث، به منابع اصلی مراجعه شود؛ چرا که ادلّه‌ی حقانیت مکتب اهل‌بیت علیهم السلام از آیات و روایات و شواهد دیگر واقعا قابل شمارش نیست!

والسّلام علیكم و علی جمیع عباد الله الصّالحین!
قم المقدسه
سید صادق میرشفیعی

 

[۱] بحارالأنوار: ج۳۵، ص۲۴۲٫

[۲] تفسیر عیاشی: ج۱، ص۱۷۲؛ الغدیر: ج۳، ص۱۰۷ تا ۱۱۱٫

[۳] به شواهد التنزیل حاکم حسکانی مراجعه شود؛ درالمنثور؛ تفسیر کشّاف.

برچسب ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *